گنجینه ی ادبی استادان هنر نقاشی چندان بزرگ نیست.نقاش معمولا با کلمات سروکارندارد،وبه ندرت قلم به دست می گیرد،اگرهم چیزی بنویسد،جسته وگریخته وبسیارمعمولی است.اگرنامه ها ویادداشتهای همه نقاشان راجمع و منتشرکنند،قطعا مجموعه ی جالبی نخواهد بود.اما موارداستثنایی نیزوجود دارد،زیرا نامه ها و نوشته های بسیارجالبی ازچند نقاش ونابغه ی هنردرجهان به یادگارمانده ،که نامه های" ونسان ون گوگ"دربین آنهاعالیترین مقام را داراست.این نامه هاآهنگ وارتعاشی مخصوص دارند،که آنهارا با هیچ آهنگی نمی توان مقایسه نمود.در تاریخ هنر،این اولین بار است که روح انسانی درکالبدشخصی نقاش،که قلم موتنها وسیله ی بیان اوست،بدین شدت درقالب الفاظ به هیجان آمده است.از این حیث ون گوگ را نمی توان با کسی مقایسه نمود و در یک ردیف قرار داد.نامه ی زیرنوشته شده به برادرش"تئو"ازجلد اول کتاب"نامه های ون گوگ"ترجمه ی رضا فروزی،انتخاب شده است.
تئوی عزیزم!احساس زیبایی طبیعت،حتی احساس ظرافت ونکته های آن، با احساس عقیده وایمان فرق دارد، اگرچه به نظر من بین آن دو،رابطه ی نزدیکی موجود است.(احساس ما نسبت به هنرنیزهمین است.)درهرحال زیاد هم پایبند این موضوع نباش.هرکس طبیعت را یک نوع احساس می کند ولی کمتر کسی است که بتواند خدا را احساس کند،خدایی که باروح ما پیوستگی دارد.هرآن کس که دربرابرخدا سجده کند،باید برابرروح وحقیقت نیزسرتعظیم فرودآورد. 
                                                                                                                            پاریس،17سپتامبر1875